ตอนที่ 11 กลิ่นและความทรงจำ

ผมตื่นมา 6 โมงเช้าเพื่อใส่บาตรและสวดมนต์เช่นเคย เกือบจะครบ 1 เดือนที่เธอจากไป ผมต้องจัดการกับชีวิตตัวเองหลายอย่างมากขึ้น เริ่มตั้งแต่เมื่อคืนกลับมาถึงห้อง ผมเก็บข้าวของแยกย้ายทุกอย่างออกมากองกลางห้องอีกครั้ง และจัดมันออกเป็นหมวดหมู่ เก็บแพ็คแยกให้เป็นระเบียบ ปรากฎว่ามีเยอะแยะทีเดียวที่เป็นของสะสมของเธอ ผมแยกออกมาใส่ลังเครื่องเสียงใบใหญ่มากๆ ก็ยังไม่หมดอยู่ดี เลยตัดสินใจเตรียมนำของสะสมที่ใช้ในชีวิตประจำวันได้กลับบ้านที่พัทลุงในตี 3 ของเช้าวันพรุ่งนี้ โดยอาศัยติดรถญาติๆที่เดินทางกลับในวันหยุดยาวเดือนนี้ (ผมหยุดยาวถึงวันที่ 8 เลยทีเดียว)

วันหยุดยาวสองครั้งที่ผ่านมาคือ ตอนสิ้นปี และสงกรานต์ ภาพเก่าๆกลับมาอีกครั้ง ภาพที่เธอเดินทางกลับบ้านที่พัทลุงพร้อมกับผมทั้งสองครั้ง ญาติๆของผมรับรู้มาตลอดว่าเธอกำลังไม่สบาย ทุกคนเป็นห่วงและสงสารเธอมาก ยิ่งครั้งหลังสุดตอนสงกรานต์ ก่อนเข้ารพ. ถึงขนาดที่เธอเดินไปมาไม่สะดวก ผมต้องคอยพยุงไว้ตลอดเวลา ญาติผมคนนึงถึงกับน้ำตาไหลเพราะสงสารในชะตากรรมชีวิตของเธอ จนเธอเข้ารพ.ญาติๆผมกว่าสิบคนไปเยี่ยมเธอ อัดกันอยู่ในห้องผู้ป่วยด้วยความห่วงใย จนเธอซาบซึ้งและดีใจมาก ครั้งนี้ผมต้องกลับไปคนเดียว ไม่มีเธออีกแล้ว

และเมื่อจะต้องทิ้งห้องไปนานเกือบอาทิตย์ ก็จำเป็นที่จะต้องตรวจตราความเป็นระเบียบเรียบร้อยและอื่นๆกันอีกครั้ง ผมตัดสินใจนำผ้าห่ม ผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน ลงไปซักซะที ทั้งๆที่ในใจค้านว่าไม่อยากจะซักด้วยซ้ำ เพราะทุกอย่างที่กล่าวมายังมีกลิ่นของเธออบอวลไม่จางหายในความทรงจำ คงจะจำกันได้ในหน้าก่อนๆ ที่ผมเล่าให้ฟังเรื่องกลิ่น ที่เธอต้องนอนรอผมกลับมาจากร้องเพลงในผับ อยู่คนเดียว เธอจะนำเอาเสื้อที่ผมใส่แล้วมาทำเป็นปลอกหมอน เพื่อได้กลิ่นกายของผม แล้วจะทำให้เธอหลับง่ายขึ้น แต่กลัวเธอจะหาว่าผมไม่ดูแลห้องของเรา คราวนี้ต้องทำความสะอาดอีกครั้งแล้วสินะ เพราะครั้งหลังสุดที่ผมกวาดห้อง ถูห้อง ขัดห้องน้ำก็ตอนที่เธอกำลังจะหาย และกลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้งเมื่อเดื่อน พ.ค. โน่นเลย แต่แล้วเธอก็ไม่ได้กลับมาเห็นมัน เธอเคยแอบแซวเสมอเมื่อผมซักผ้า ล้างจาน และดูแลห้องว่า “น่ารักจัง…ใครทำน้า”

ผมคงจะต้องเอาโน้ตบุ้คกลับบ้านไปด้วย เพราะยังมีหลายๆอย่างที่ต้องใช้มันในขณะอยู่ที่บ้าน และสิ่งหนึ่งก็คือ นั่งดูรูปเธอในเครื่องนี้ และเขียนบันทึกถึงเธอไปอีกนาน…

ปล.ไม่อยากบอกเลยว่า ผมพิมพ์ข้อความเหล่านี้พร้อมๆกับน้ำตาที่ไหลไม่หยุดเลย อายนะ แต่นั่งอยู่คนเดียวจะอายใครหว่า…